MIESIĘCZNIK SPOŁECZNO-POLITYCZNY


Nr 6   SIERPIEŃ 2006 

 EDYCJA FRANCUSKA

Redaktor naczelny:

Maurice Lemoine

Z-cy red. naczelnego:

Martine Bulard, Serge Halimi

Zespół redakcyjny:

Bernard Cassen, Alain Gresh,
Philippe Rivière, Anne-Cécile Robert, Dominique Vidal

www.monde-diplomatique.fr


 EDYCJA POLSKA

Redaktor naczelny:

Przemysław Wielgosz

Z-ca red. naczelnego:

Zbigniew Marcin Kowalewski

Zespół redakcyjny:

Tomasz Bohajedyn, Karolina Breguła Katarzyna Chmielewska, Michał Kozłowski, Kamil Majchrzak, Grażyna Skibicka, Tomasz Wiśniewski


 KONTAKT

Wydawca i adres redakcji polskiej:

Fundacja Instytut Wydawniczy
„Książka i Prasa”

www.iwkip.org

Twarda 60, 00-818 Warszawa

telefon: 022 624 17 27
telefax: 022 625 36 26

redakcja@monde-diplomatique.pl

Ogłoszenia:

reklama@monde-diplomatique.pl


 PRENUMERATA

Internetowa strona pisma zawiera
tylko niektóre artykuły, często wybrane fragmenty.

Wersję drukowaną ze wszystkimi artykułami, zdjęciami, grafikami etc. można zaprenumerować w cenie
82 zł za 12 numerów.

Cena prenumeraty zagranicznej
(Europa, poczta lotnicza): 180 zł.

Kwotę tę należy przesłać przekazem pocztowym pod adresem wydawnictwa lub wpłacić na konto:

44 1500 1777 1219 1033 3847 0000
KREDYT BANK  IV Oddz. w Warszawie

Prosimy o podanie dokładnego adresu, tytułu pisma oraz ilości zamawianych egzemplarzy w tytule przekazu (przelewu). Potwierdzenie danych pocztą elektroniczną pod adresem

redakcja@monde-diplomatique.pl

przyśpieszy rejestrację prenumeraty.


 ARCHIWUM

Nr 1,  Nr 2,  Nr 3,  Nr 4,   Nr 5

Powrót do numeru bieżącego


 W NUMERZE

Edytorial: Pęknięty Meksyk  (wyświetl); Alain Gresh: Wojna ogarnia kolejne terytoria; Jacques Sapir: Neoliberalny mit konkurencji (wyświetl); Maciej Wiśniewski: Kapitalistyczny kryzys wody czy kryzys kapitalizmu; Laila al-Haddad: Strefa Gazy w kleszczach izraelskiego oblężenia; Gadi Algazi: Kapitalizm i kolonializm na zachodnim brzegu Jordanu; Krzysztof Pilawski: Zwyczajny kapitalizm w Rosji; Colette Braeckmann: Kongo plądrowane po raz trzeci; Raf Custers: Unia Europejska narzuca pomoc militarną; Anne Daguerre: Od amerykańskiego „workfare” do europejskiej polityki powrotu do pracy; Antoine Rémond: Oszczędności pracownicze czyli jak uelastycznić płace; Rick Fantasia: Pospolity szantaż w General Motors; Lionel Richard: Karol Marks - Żyd antysemita? (wyświetl); Stefan Zgliczyński: Nie ma wolności bez sprawiedliwości; Jacques Denis: Protest z elektroszokiem; Jean-Louis Sagot-Duvauroux: Dyskretny urok bezpłatności (wyświetl).



Pęknięty Meksyk

Zmasowane i bezsporne oszustwo wyborcze. Przyznał to José Manuel Barroso, przewodniczący Komisji Europejskiej. 25 ministrów spraw zagranicznych Unii Europejskiej wyraziło swoje „głębokie zaniepokojenie”. „Ważne, abyśmy w możliwie najjaśniejszy sposób przekazali niepokój Unii Europejskiej i wszystkich państw członkowskich w związku z wynikiem wyborów prezydenckich”, oświadczył holenderski minister spraw zagranicznych.

Reporterzy Bez Granic przypominają, że „do wyborów doszło po czterech latach ciągłej i bezprecedensowej degradacji prasy w tym kraju”.
W Waszyngtonie takie osobistości, jak Colin Powell, Henry Kissinger i Zbigniew Brzeziński stwierdziły, że Stany Zjednoczone nie mogą uznać oficjalnych wyników. National Democratic Institute, któremu przewodniczy Madeleine Albright, była sekretarz stanu, Freedom House, którym kieruje James Woolsey, były dyrektor CIA, American Enterprise Institute, któremu patronuje były prezydent Gerald Ford, czy Open Society Institute, który pilotuje George Soros, potępili „zmasowane manipulacje” i żądają „sankcji gospodarczych”. Senator Richard Lugar, przewodniczący komisji spraw zagranicznych Senatu i wysłannik prezydenta George’a W. Busha, nie zawahał się mówić otwarcie o „oszustwach”: „Jest jasne, że w dniu wyborów istniał obszerny i z góry ustalony program oszustw, a władze czy to nim kierowały, czy też były jego wspólnikami.”

Przecieracie oczy? Pytacie się, jak to możliwe, że waszej uwadze mogły umknąć takie oświadczenia w związku z ostatnimi wyborami prezydenckimi w Meksyku? Macie racje, że popadacie w popłoch. Żadna z cytowanych osobistości i instytucji nie potępiła tego, co właśnie stało się w Meksyku. Wszystkie przytoczone komentarze – które są autentyczne – dotyczą wyborów prezydenckich z 23 listopada 2004 roku… na Ukrainie [1].

„Społeczność międzynarodowa” i zwyczajowe „organizacje obrony wolności”, które były tak aktywne w Serbii, Gruzji, na Ukrainie i niedawno na Białorusi, pozostają, że tak powiem, nieme wobec „wyborczego zamachu stanu”, który na naszych oczach dokonuje się w Meksyku [2]. Można sobie natomiast wyobrazić planetarną wrzawę, która wybuchłaby, gdyby takie wybory, tyle że zupełnie uczciwe, odbyły się na przykład w Wenezueli i różnicą zaledwie 0,56 proc. głosów wygrał je prezydent Hugo Chávez.

W wyborach meksykańskich z 2 lipca br. głównymi kandydatami byli Felipe Calderón z rządzącej Partii Akcji Narodowej (PAN, prawica katolicka), ogłoszony przez Federalny Instytut Wyborczy (tymczasowym) zwycięzcą, oraz Andrés Manuel López Obrador z Partii Rewolucji Demokratycznej (PRD, umiarkowana lewica). Na długo przed rozpoczęciem kampanii wyborczej było jasne, że dla prezydenta Vicente Foxa (PAN) i władz López Obrador ze swoim programem walki z ubóstwem był kandydatem przeznaczonym do odstrzału. Wszelkimi środkami. Od 2004 r. manipulacja oparta na potajemnie nakręconych taśmach wideo, które usłużnie nadały Televisa i TV Azteca, kontrolowane przez władze, miała zdyskredytować Lopeza Obradora. Na próżno.

W następnym roku, pod niepoważnym pretekstem nieposzanowania obowiązujących norm budowy dostępu do pewnego szpitala, skazano go, wtrącono do więzienia i pozbawiono prawa do udziału w wyborach. Masowe manifestacje poparcia w końcu zmusiły władze do przywrócenia mu tego prawa.

Demolka trwała nadal i osiągnęła niesłychany stopień podczas kampanii wyborczej [3]. Tym bardziej, że odkąd lewica wygrała w tylu krajach –– w Wenezueli, Brazylii, Urugwaju, Argentynie, Boliwii… – a nowe przymierza nie wykluczają Kuby [4], nad oligarchiami latynoamerykańskimi (i administracją Stanów Zjednoczonych) wieje wiatr paniki.

W takim kontekście zwycięstwo Lopeza Obradora (trybunał wyborczy rozstrzygnie to 6 września) miałoby zbyt poważne skutki geopolityczne, których nie chcą ani pracodawcy, ani wielkie media meksykańskie. Ani Waszyngton. Za żadną cenę. Tym bardziej za cenę poświęcenia demokracji. Lecz López Obrador i naród meksykański nie powiedzieli jeszcze swojego ostatniego słowa.

Ignacio Ramonet

(tłum. Zbigniew M. Kowalewski)


[1] Na pomysł porównania reakcji na wybory na Ukrainie i w Meksyku wpadł J.K. Galbraith, „Doing Maths in Mexico”, The Guardian (Londyn) z 17 lipca 2006 r.

[2] O realiach i rozmachu oszustw patrz np. raport z 17 lipca br. Centro de Derechos Humanos Fray Bartolomé de Las Casas (www.sipaz.org/documentos/obsddcp/elec0606_s.html).

[3] O gwałtowności ataków patrz J. Ross, „All Against López Obrador”, Counterpunch z 6 kwietnia 2006 r.

[4] Patrz B. Cassen, „Une nouvelle Amérique latine à Vienne”, Le Monde diplomatique z czerwca 2006 r.

Powrót do początku tekstu