MIESIĘCZNIK SPOŁECZNO-POLITYCZNY


NR 10   GRUDZIEŃ 2006

 EDYCJA FRANCUSKA

Redaktor naczelny:

Maurice Lemoine

Z-cy red. naczelnego:

Martine Bulard, Serge Halimi

Zespół redakcyjny:

Bernard Cassen, Alain Gresh,
Philippe Rivière, Anne-Cécile Robert, Dominique Vidal

www.monde-diplomatique.fr


 EDYCJA POLSKA

Redaktor naczelny:

Przemysław Wielgosz

Z-ca red. naczelnego:

Zbigniew Marcin Kowalewski

Zespół redakcyjny:

Tomasz Bohajedyn, Karolina Breguła, Katarzyna Chmielewska,
Agata Czarnacka, Michał Kozłowski,
Kamil Majchrzak.


 KONTAKT

Wydawca i adres redakcji polskiej:

Fundacja Instytut Wydawniczy
„Książka i Prasa”

www.iwkip.org

Twarda 60, 00-818 Warszawa

telefon: 022 624 17 27
telefax: 022 625 36 26

redakcja@monde-diplomatique.pl

Ogłoszenia:

reklama@monde-diplomatique.pl


 PRENUMERATA

Internetowa strona pisma zawiera
tylko niektóre artykuły, często wybrane fragmenty.

Wersję drukowaną ze wszystkimi artykułami, zdjęciami, mapkami etc. można zaprenumerować w cenie
82 zł za 12 numerów.

Cena prenumeraty zagranicznej
(Europa, poczta lotnicza): 180 zł.

Kwotę tę należy przesłać przekazem pocztowym pod adresem wydawnictwa lub wpłacić na konto:

44 1500 1777 1219 1033 3847 0000
KREDYT BANK  IV Oddz. w Warszawie

Prosimy o podanie dokładnego adresu, tytułu pisma oraz ilości zamawianych egzemplarzy w tytule przekazu (przelewu). Potwierdzenie danych pocztą elektroniczną pod adresem

redakcja@monde-diplomatique.pl

przyśpieszy rejestrację prenumeraty.


 ARCHIWUM

Nr 1,  Nr 2,  Nr 3,  Nr 4,  Nr 5,  Nr 6,
Nr 7,  Nr 8,  Nr 9


Powrót do numeru bieżącego


 W NUMERZE

Edytorial: Palestyński labirynt (wyświetl); Marwan Bishara: Od asy­me­trycz­nej wojny globalnej do „konstruktywnego” chaosu; Carlo Petrini: Kuchnia wal­czą­ca; Karol Modzelewski: Jaruzelski utorował drogę Balcerowiczowi (wyświetl); Zbig­niew M. Kowalewski: Od stanu wojennego do restauracji kapitalizmu; Michał Kozłowski: „Solidarność”, Pinochet i my; Florence Mardigossian: Wielka gra na Kaukazie; Piotr Wdowiak: Sweet Georgia i zapalna Gruzja; Georges Corm: Bliski Wschód: marzenie o globalnym rozwiązaniu; Alexandre Leroi-Ponant: Iran pod rządami prezydenta Mahmuda Ahmedineżada; Stefan Durand: Islamofaszyzm, ideo­logiczny straszak ekipy Busha (wyświetl); Dossier miesiąca: Z życia kor­po­racji; Olivier Vilain: Jak General Electric na nowo wynalazł kapitalizm; Olivier Bailly, Jean Marc Caudron, Denis Lambert: IKEA w Indiach; Serge Halimi: Najnowsze wieści z Utopii; Etienne Balibar: Granice w świecie bez granic; Guy Scarpetta: Guy Debord: bez zawieszenia broni; Przemysław Wielgosz: Związ­kowcy spod czarno-czerwonych sztandarów; Dominique Vidal: Między­na­ro­dówka dy­plo­ma­tycz­na (wyświetl); Gabriel García Márquez: Noc zaćmienia.



Palestyński labirynt

Idziemy ku przepaści. Czujemy mgliście, że cierpienia, jakich doświadczają Palestyńczycy, coraz śmielsze przejawy solidarności, jakie to wywołuje na Bliskim Wschodzie oraz ostre reakcje obronne Izraela mogą zawieść świat na skraj przepaści. Taka sytuacja, jaka panuje dziś między dwoma narodami, żydowskim i palestyńskim, które, słusznie czy nie, boją się siebie nawzajem, nie może trwać dłużej. Bowiem ten lęk „usprawiedliwia” z jednej strony eskalację represji, a z drugiej przemoc radykalnych grup. Badania pokazują, że w każdym z obozów większość obywateli pragnie pokoju. Lecz jednocześnie w każdym z dwóch obozów rośnie nienawiść, wzmagają się skrajne postawy. Obie strony mówią dziś o walce „na śmierć i życie” i o „całkowitym zniszczeniu”.

Fakt, że bojówki libańskiego Hezbollahu nie przegrały zeszłego lata z izraelskim wojskiem, oraz że siły amerykańskie nie zwyciężyły irackich powstańców daje nową nadzieję ugrupowaniom palestyńskim, pozwala im wierzyć w możliwość „przewlekłej wojny ludowej”. Po porwaniu, 25 czerwca tego roku żołnierza Gilada Szalita (którego przetrzymują do dziś) ugrupowania te wystrzeliwują coraz więcej pocisków rakietowych w stronę Sderotu i Aszkelonu. W ciągu sześciu lat zabito sześć osób. W tym samym czasie represje na okupowanych terytoriach pochłonęły 4 500 istnień ludzkich. Lecz lecące w stronę Izraelczyków pociski podsycają żądzę odwetu. Będący u władzy „twardogłowi”, zachęceni brakiem reakcji ze strony świata, zdają się korzystać z carte blanche na ciągłe kary dla ludności palestyńskiej.

W ciągu pięciu miesięcy ponad 400 osób, w połowie cywilów, zostało zamordowanych przez siły izraelskie, których nic nie może powstrzymać. 3 listopada wojsko walczyło nawet z bezbronnymi kobietami w Beit Hanoun. W tym samym mieście, gdzie pięć dni później dwudziestu cywilów, w tym kilkoro dzieci, zginęło w wyniku wybuchu izraelskiego pocisku. Ta zbrodnia, będąca według władz izraelskich skutkiem błędu, poruszyła opinię publiczną całego świata. W związku z tym Zgromadzenie Ogólne ONZ, pod wpływem nacisków ze strony Francji, przyjęło (156 głosami przeciw 7) rezolucję domagającą się zakończenia izraelskich operacji w Strefie Gazy i zaprzestania wszelkich aktów przemocy.

Jednak to odległa perspektywa. Rząd Ehuda Olmerta nie zawahał się ostatnio – mimo, że w proteście złożył dymisję minister kultury z Partii Pracy, Ophir Pines-Paz – uczynić wiceministrem odpowiedzialnym za wydatki związane ze „strategicznymi zagrożeniami” Awigdora Liebermana, szefa ekstremistycznej partii Israel Beitenu (Nasz Dom Izrael), której zwolennicy to głównie oskarżani o ksenofobię emigranci z dawnego Związku Radzieckiego. Objęcie tego urzędu przez Liebermana w rządzie tak zdezorientowanym i skłonnym do nieprzemyślanego używania siły stanowi zagrożenie dla całego regionu. A przede wszystkim dla samego Izraela i jego mieszkańców. Nie zostało to dość mocno podkreślone przez wielkie europejskie media, zwykle żywo reagujące na udział we władzy ekstremistów w Unii.

Dzienniki izraelskie, takie jak Haaretz, bardziej świadome tego, co się dzieje, szybko zaczęły ostrzegać: „Wybranie przywódcy najbardziej nieodpowiedzialnego i pozbawionego wszelkich hamulców na ministra od spraw zagrożeń strategicznych samo w sobie stanowi strategiczne zagrożenie. Charakterystyczny dla Liebermana brak umiarkowania, jego niestosowne deklaracje – można porównać je tylko do wypowiedzi prezydenta Iranu – mogą wywołać katastrofę w całym regionie” [1]. Dla izraelskiego politologa Zeeva Sternhella, historyka zajmującego się europejskim faszyzmem, sprawa jest prosta: Lieberman jest być może najbardziej niebezpiecznym politykiem w historii Izraela, bowiem stanowi mieszankę nacjonalizmu, autorytaryzmu i dyktatorskiej mentalności [2].

Kontekst regionalny zwiększa ryzyko. Niedawna przegrana wyborcza George’a W. Busha i ciągłe porażki militarne w Iraku mogłyby doprowadzić do zmiękczenia polityki Stanów Zjednoczonych w tym regionie. Już teraz zdaje się rysować szansa na nawiązanie kontaktu z Syrią (mimo oskarżeń ciążących na Damaszku po niedawnym zabójstwie Pierre’a Gemayela). A nawet z Teheranem, którego udział może okazać się decydujący, jeśli Waszyngton chce wycofać się z irackiego bagna. Wśród Palestyńczyków w końcu pojawia się nadzieja na rząd jedności narodowej. Wszystko to nie ma znaczenia dla tych w Izraelu, którzy jak Lieberman i jego przyjaciele, wciąż stawiają na bezpośrednią konfrontację i siłową dominację. Nie możemy wykluczyć, że uczynią coś bardzo nieodpowiedzialnego. Dobrze widzą, że w międzynarodowej polityce staje się to coraz bardziej oczywiste: nie będzie pokoju w tym regionie, dopóki Palestyńczycy nie wyjdą ze swojego labiryntu.

Ignacio Ramonet
(tłum. Anastazja Dwulit)


[1] Haaretz, 24 października 2006.
[2] The Scotsman, 23 października 2006.

Powrót do początku tekstu